Tuesday, November 23, 2010

18 PLOP! CLICK!


(Dobu Kacchiri)

Mga Tauhan:

KOTO

KIKUICHI

ISANG NAGDARAAN

KOTO : Isa akong Koto na nakatira sa pook na ito. Ngayon tatawagin ko si Kikuichi para konsultahin siya. Nariyan ba si Kikuichi?

KIKUICHI : Nariyan na!

KOTO : Nasaan ka?

KIKUICHI : Heto na ‘ko.

KOTO : May mahalaga akong kailangan sa iyo. Dahil matagal na rin naman akong hindi nakalalabas ng bahay, ang daming oras na nakabitin sa kamay ko. Gusto kong magbiyahe at nang makapagmasid naman ng mga tanawin. Ano sa tingin mo?

KIKUICHI : Sa totoo lang, imumungkahi ko nga sana sa iyo, Ekselenteng ideya.

KOTO : Ano pang hinihintay natin kung ganoon. Maghanda ka ng sake.

KIKUICHI : Ngayon din. Nakahanda na ang bote ng sake.

KOTO : Umalis na tayo agad. Halika na!

KIKUICHI : Nakahanda na ako.

KOTO : Ano sa palagay mo? Nagtatawanan na siguro ang mga taong makita ang dalawang paris natin na namamasyal at nagmamasid sa mga tanawin. Pero ang pagbibiyahe sa bagong lugar ang nakapagpapagaan ng pakiramdam bukod pa sa kasayahang nalalasap mo.

KIKUICHI : Wala naman sa palagay kong mag-iisip na para tayong gago. Kaya, kapag nararamdamang mong gusto mong magbiyahe, dapat lang na ilang ulit tayong magbiyahe. Nakabubuti iyon sa inyo, Amo.

KOTO : Nasa labas na tayo ng nayon. Marahil nasa gitna tayo ng bukirin. Ang lungkot dito.

KIKUICHI : Nasa gitna nga tayo ng bukirin.

KOTO : Kapag nasa kapatagan ako, parang lumalawak ang aking puso at gumagaan ang pakiramdam ko.

KIKUICHI : Gaya ng sabi mo, kasiya-siya ang magbiyahe.

KOTO : Makinig ka! Noon ko pa gustong sabihin sa iyo na hindi sa habambuhay ka na lamang umaawit ng mga maiikling awit o bumibigkas ng mga kuwento. Bakit di mo ensayuhin ang Labanan sa Heike, ang pamosong epiko?

KIKUICHI : Gusto ko nga sanang hingin ang tulong mo tungkol diyan. Masuwerte na lang at ikaw mismo ang nagbukas tungkol diyan. Kung maituturo mo sa akin ‘yan, tatanawin kong malaking utang-na-loob.

KOTO : Ituturo ko kung ganoon. Wala rin lang tao sa paligid, bibigkasin ko sa iyo ang isang berso.

KIKUICHI : Sadyang kay buti mo. Sige, makikinig ako.

KOTO : “Umabot sa krisis ang labanan sa Ichi no Tani, at nauwi sa isang malaking giyera. Natalo ang mga dakilang Hieke, at nagsisugod ang mga mandirigma ng Genji—silang sabik sa kabantugan. Parang mga trigong nagbagsakan sa harap ng mga armas-pandigma. Kalunus-lunos na pagdanak ng dug! Walang katapusang kaguluhan! Putol ang baba ng ilan, at ang iba nama’y talampakan. Sa gitna ng nakakukuliling mga daing at pananangis, pilit pinaglalapat ang kanilang mga sugatang talampakan sa duguang baba,ang sugatang baba sa duguang talampakan. Ay, kahabag-habag na tanawin! Tatlo o apat na raang mga mandirigma ang nagkalat sa kapatagan!…”

KIKUICHI : Kagila-gilalas palang talaga ang epikong ‘yan. Nagagalak akong marinig.

KOTO : Halika’t pumunta tayo doon sa malayu-layo pa. Sumunod ka sa ‘kin!

KIKUICHI : Sige lang, sumusunod ako.

KOTO : Maraming bumibigkas ng Heike, pero wala akong alam na nakabibigkas ito nang mainam. Kaya kailangang pag-aralan mo itong mabuti.

KIKUICHI : Iinsayuhin kong mabuti, at inaasahan kong tuturuan mo akong muli.

KOTO Sakali’t maitalaga ako sa posisyon ng “Kengyo,” gagawin kitang isang “Koto”.

KIKUICHI : Napakabuti mo ngang talaga.

KOTO : Ano ‘yon? Nakakarinig ako ng alon ng tubig. Siguro’y malapit tayo sa dagat.

KIKUICHI : Oo nga, pakiramdam ko;y dagat nga ‘yon.

KOTO : Kailangan nating tawirin ito. Anong dapat nating gawin?

KIKUICHI : Ano nga bang dapat nating gawin?

NAGDARAAN: (Sa mga manonood) Dito lang ako nakatira. Dahil may lalakarin ako sa kabila ng bundok, kailangan kong magmadali. Ano itong nakikita ko? Dalawang bulag ang nagbabalak lumusong sa dagat. Paano kaya nila magagawa ‘yon? TitigiI muna ako rito at panoorin sila pansumandali.

KOTO : Halika! Maghagis ka ng bato para matantiya natin ang lalim ng dagat.

KIKUICHI : Sige. Ayan, naghagis na ako. PLOP!

KOTO : Malalim doon.

KIKUICHI : Malalim na malalim doon.

KOTO : Subukan mo sa ibang direksiyon.

KIKUICHI : Sige. Ayan, naghagis ulit ako. CLICK!

KOTO : Mababaw doon.

KIKUICHI : Mukha ngang mababaw doon.

KOTO : Kung gayon, lumakad na tayo nang painut-inot. Halika na!

KIKUICHI : Pero amo, teka muna sandali.

KOTO : Bakit?

KIKUICHI : Bubuhatin ko na kayo sa likod ko.

KOTO : Naku, hindi na kailangan. Basta sumunod ka sa akin.

KIKUICHI : Pero kaya nga ako naririto para pagsilbihan kayo. Para na rin sa kabutihan ng aking kaluluwa. Hayaan niyo ng buhatin ko kayo.

KOTO : Hindi, huwag na. Dahil hindi ka rin nakakakita, baka maaksidente pa tayo. Maghawakan na lang tayo sa isa’t isa saka lumakad nang painut-inot.

KIKUICHI : Pero ito ang pagkakataon ko para makatulong sa inyo. Kailangang mabuhat ko kayo sa aking likuran.

KOTO : O sige, sige. Dahil mapilit ka, papayag akong buhatin mo ako. Pero kailangang maghanda na muna tayo. Ihanda mo na rin ang sarili mo.

KIKUICHI : Salamat, nakahanda na ako.

NAGDARAAN: Mautak ang mga bulag na ‘yon. Sinusubukan nila ang lalim ng dagat sa pamamagitan ng paghahagis ng bato. Masuwerte talaga akong aso. Ako ang magpapabuhat patawid sa dagat. (Papatong siya sa likod ni KIKUICHI).

KIKUICHI : Humawak kayong mabuti. Ngayon sisimulan ko nang magpainut-inot sa dagat. Sana naman hindi masyadong malalim. Ayan nakarating na ako sa kabila. Nagawa ko ito nang walang kahirap-hirap, at natutuwa ako’t wala ring disgrasya.

NAGDARAAN: (Sa mga manonood). Hindi ko inaasahan ang suwerteng ito. Tuwang-tuwa ako.

KOTO : Ano Kikuichi? Nakahanda ka na ba? Walang sumasagot? Hindi ko ito maintindihan. Ki-ku-i-chi! Na-sa-an ka?

KIKUICHI : Na-ri-to a-ko!

KOTO : Bakit di mo pa ako buhatin patawid?

KIKUICHI : Pero kabubuhat ko lang sa inyo.

KOTO : Kabubuhat lang sa akin? Pero naghahanda pa lang ako. Hindi mo pa ako nabubuhat. Ang hayop na ‘yon mag-isa palang tumawid.

KIKUICHI : (Magmamadaling tumawid sa pinaggalingan) Kailan kayo tumawid na muli rito Amo?

KOTO : Kailan? Aba’t walanghiya ‘tong taong ito. Umaayaw na yata. Madali ka’t buhatin mo na ako agad.

KIKUICHI : Hindi ko maintindihan ito. Di bale, tatawid na lang uli ako. Kumapit na kayo sa likod ko.

KOTO : Huwag kang magalaw.

KIKUICHI : Lalakad na ako nang painut-inot. Mukhang napakalalim dito.

KOTO : Basta mag-iingat ka at huwag kang masyadong magalaw.

KIKUICHI : Opo, opo. Ang lalim naman nito! Naku, tulungan ninyo ako, saklolo!

NAGDARAAN: Nakakaaliw pagmasdan ang kawawang mga bulag!

KOTO : Nakakapanggalit itong nangyayari sa atin. Basang-basa na ako. Kaya nga ba tumanggi na akong pabuhat sa iyo noong una pa.

KIKUICHI : Ipagpaumanhin ninyo. Patutuyin ko kayo. Talaga namang nag-iingat ako, pero natalisod ako. Patawarin ninyo ako.

KOTO : Nauunawaan kong aksidente ang nangyari, at wala tayong magagawa roon. May nangyari ba sa sake?

KIKUICHI : Anong sabi n’yo? Ah, ang bote ng sake. Heto, hindi nadisgrasya.

KOTO : Giniginaw na ‘ko. Tagayan mo ako.

KIKUICHI : Sige po.

NAGDARAAN: Aba’t may isa pa pala akong suwerte. Akong iinom noon.

KIKUICHI : Nagtatagay na po ako. Glug, glug!

KOTO : Tama na ‘yan. Mawawala rin ang ginaw ko pag nainom ko na ito.

KIKUICHI : Sigurado, Amo.

NAGDARAAN: (Sa mga manonood). Ang sarap nito!

KOTO : Ano na, Kikuichi? Bakit di mo ako tinatagayan?

KIKUICHI : Pero katatagay ko lang po’t binigay ko sa inyo.

KOTO : Iyon din ang akala ko, pero wala ni isang patak ang baso ko.

KIKUICHI : Talagang hindi ko maintindihan ito. Magtatagay uli ako Heto, pupunuin ko na ang baso.

KOTO : Sige, bilisan mo.

KIKUICHI : Eto na. Glug, glug!

NAGDARAAN: (Sa mga manonood). Aba’t may kasunod pa! Walang kasinsarap ang sakeng ito!

KOTO : Tama na ‘yan. Uminom ka rin nang kaunti.

KIKUICHI : Puwede po ba? Salamat sa kabaitan ninyo. Napakasarap ng sake, di po ba?

KOTO : O, bakit hindi mo pa ako tinatagayan?

KIKUICHI : Pero katatagay ko lamang po ng isang punung baso para sa inyo.

KOTO : Akala ko nga, pero ni isang patak, wala pa rin ang baso ko. Kamuhi-muhi kang tarantado ka. Ni isang patak di mo man lang ako pinatikim, kasi sinosolo mo’ng pag-inom.

KIKUICHI : Naku, hindi ganyang magsalita ang amo ko. Bakit ko naman sosolohin ito nang hindi inuuna ang amo ko? Mali ang akusasyon ninyo sa akin. Nakadalawa na po kayong tagay.

KOTO : Aba’t talaga bang ginagalit mo ‘ko? Hindi ka lang gago, dinadaya mo ‘ko at pinalalabas na iniinom ko’ng tinatagay mo nang di mo alam. Tagayan mo ako ulit.

KIKUICHI : Gusto ko po sana. Pero, ipagpaumanhin ninyo! Wala na pong natira.

KOTO : Ano? Ni isang patak wala nang natira?

NAGDARAAN: (Sa mga manonood). Talagang nakakaaliw ito. Pag-aawayin ko sila. Bang! Bangg!

KOTO : Aray,aray ko! Aba’t sobra na ito. Matapos mo akong agawan ng inumin, ngayon naman may gana ka pang bugbugin ako.

KIKUICHI : Ano’ng sabi ninyo? Bugbugin?

KOTO : Sinaktan mo na ako, ulol!

KIKUICHI : Itinatabi ko lang po ang bote ng sake. Ni hindi nakaturo sa direksiyon ninyo ang mga kamay ko.

KOTO : A, hindi pala? At sino pang mananakit sa akin, aber? Sino, sabi?

KIKUICHI : Aray, aray ko po! Inaakusahan n’yo na nga ako ng kung anu-anong hindi ko naman ginagawa, ngayon naman sinasaktan n’yo pa ako. Bakit binubugbog ninyo ang isang walang kasalanang katulad ko?

KOTO : Aba’t ni hindi nga nakatutok sa iyo ang mga kamay ko.

KIKUICHI : Hindi nakatutok? Sinong nanakit sa akin? Magsalita kayo,sino pa?

KOTO : Aray, aray ko! Kikuichi, ano ba? Bakit mo ba ako sinasaktan?

KIKUICHI : Nasa binti ko ang mga kamay ko.

KOTO : Nasa binti mo? Kaninong mga kamay ang sumuntok sa akin?

KIKUICHI : Aray, tama na! Huwag ninyong abusuhin ang inosenteng tulad ko. Amo.

KOTO : Ano? Abusuhin?

KIKUICHI : Ano pa nga bang ginagawa ninyo?

KOTO : Ni hindi nga dumadapo ang mga kamay ko sa iyo.

KIKUICHI : Di dumadapo? Kung gayo’y sinong nanununtok sa akin?

KOTO : Aray, ano ka ba?

KIKUICHI : Aray ko po, tama na!

NAGDARAAN: Nakakatuwa talaga ito. Paiikutin ko sila sa iba’t ibang pakana. Pero, teka! Aba’t tinutuluyan na nilang magsuntukan.Delikado pa ang manatili pa rito. Kailangang makaalis na ako habang may araw pa.

KOTO : Nauubos nang pasensiya ko. Hindi kita patatakasin lintik ka!

KIKUICHI : Bakit ako sinasaktan?

SILANG DALAWA: A-a-ray….

KIKUICHI : Ikinahihiya ko kayo Amo. Hawak ko na kayo ngayon. Nagpapanggap lang pala kayong mabait. Santo-santito!

KOTO : Huwag, sandali lang! Matapos mo akong bugbugin, tatakbuhan mo ako. Wala bang ibang tao rito? Hulihin n’yo siya, hulihin n’yo! Huwag n’yo siyang patatakasin!

18 comments:

  1. tao ba sila koto at kikuichi.??

    ReplyDelete
  2. examle poh ba toh ng dula ?

    ReplyDelete
  3. teoryang romantisismo to diba ?

    ReplyDelete
  4. thank u po sa blog na ito.. napaka laking tulong po ito sa mga mag aaral

    ReplyDelete
  5. kumpleto po ba tong dula

    ReplyDelete
  6. Thanks for your Info!
    dahil dito Plop Click!
    gagaling na ako at tatalunin ko sa dulaan ang mga classmate ko!

    ReplyDelete
  7. parang japanese name po yung kikuichi :)

    ReplyDelete
  8. tnx dito . 1 ako sa mga natulungan nyo para makagawa ng project . sana marami pa kayong matulungan .:)

    ReplyDelete
  9. sino sumulat nito?

    ReplyDelete
  10. anong panahon to? panahon ba ng kastila?

    ReplyDelete
  11. an gnda man nan mena pngln nila

    ReplyDelete
  12. salamat poh sa blog na ito nakatulong sa assignment ko...

    ReplyDelete
  13. Assignment ko to :)) Thanks po

    ReplyDelete
  14. Ito po ba'y isang dulang pilipino? hapon po kasi yung sumulat.

    ReplyDelete

click Here To increase/decrease fonts size

+ Larger Font | + Smaller Font

Your Ad Here